Julie Kagawa - The Lost Prince

Ik vond het ontzettend jammer dat de serie The Iron Fey afgelopen was en was dan ook heel blij en verrast toen ik erachter kwam dat er een spin-off uit zou gaan komen. En toen ik wist dat dat verhaal verteld zou worden vanuit het oogpunt van de broer van Meghan, Ethan, keek ik er helemaal naar uit. Ethan kennen we uit The Iron Fey alleen maar als het kleine broertje van Meghan dat werd ontvoerd door de Fey, waardoor ze Meghan Nevernever in konden lokken. Nu, 13 jaar later, worstelt Ethan nog steeds met zijn ervaring in Nevernever en wil niets met die wereld te maken hebben. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan want hij kan de Fey zien en ze proberen hem telkens weer uit zijn tent te lokken waardoor hij al van een aantal scholen getrapt is en een reputatie van bad boy heeft opgebouwd.
Vanaf het moment dat Ethan begon te vertellen zoog hij me het verhaal in. Zijn manier van vertellen is zoals je het van een jongen kan verwachten, recht toe recht aan, zonder de dingen mooier te maken dan ze zijn, maar toch met een zekere flair en humor. Hij is getekend door zijn ervaring in het Nevernever en hij heeft pijn, pijn omdat Megan hem en zijn ouders verlaten heeft en hij moet doen alsof ze dood is. En hij is kwaad, kwaad op Ash omdat hij Meghan van hun afgenomen heeft maar ook op Meghan, omdat ze met hem mee gegaan is. Hij is daardoor veranderd in een bittere, humeurige, op zijn hoede zijnde, teruggetrokken jongen die het vermijd vrienden te maken omdat hij bang is dat ze door de Fey tegen hem gebruikt zullen worden. Maar wanneer hij ongewild toch een soort van vriendschap krijgt met Todd, een half-fey uit zijn klas, en de vastbesloten, koppige Kenzie, die op allerlei manieren tot hem door probeert te dringen, gebeurt juist dat waar hij altijd bang voor is geweest; Todd wordt ontvoerd en hij en Kenzie komen samen terecht in het Nevernever.
Het avontuur begon eigenlijk al voordat ze in het Nevernever terecht kwamen maar daarna ging het echt los. Ik vond het heerlijk om weer terug te zijn in de wereld van de Fey en ik had het gevoel nooit weg te zijn geweest uit Faery. En mijn meest favoriete karakter uit de eerste serie doet ook al snel weer zijn intrede in het verhaal, dat was iets waar ik enorm op gehoopt had en ik ben blij dat Julie Kagawa hem ook weer in dit verhaal heeft gebracht. Zijn cryptische antwoorden en humoristische opmerkingen geven het verhaal zoveel humor!
Ik heb ontzettend genoten van The Lost Prince en ik kan niet wachten tot het volgende deel uit gaat komen. Dat gaat helaas nog een jaar duren maar gelukkig kan ik in de tussenliggende periode nog een ander boek van Julie Kagawa gaan lezen: The Immortal Rules (Blood of Eden #1). Een heel ander genre, het gaat over vampiers, maar ik ben er van overtuigd dat Julie Kagawa daar net zo iets moois van heeft weten te maken als van de wereld van de Fey.