Na het lezen van bovenstaande samenvatting moest ik dit boek gewoon lezen en zoals ik verwachtte heeft het een ontzettend leuke, originele verhaallijn. En toch viel het me een beetje tegen. Het was een beetje tam, zowel op het spannende als romantische vlak.
Ik vond hem zeker leuk, maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat er meer uitgehaald had kunnen worden.
Het hele concept van Reboots, mensen die na hun dood weer tot leven gekomen zijn, vond ik heel verfrissend en origineel. Het zijn geen zombies; behalve dat ze bleker zijn dan de gemiddelde mens zien ze er normaal uit, maar hoe langer ze dood zijn, hoe minder gevoel en emoties er zijn over gebleven en hoe minder menselijk hun gedrag.
Wren is pas na 178 minuten weer tot leven gekomen en is daardoor de minst menselijke reboot.
Mensen vrezen haar maar ook haar mede reboots mijden haar zo veel mogelijk.
Wanneer er een nieuwe lichting reboots getraint moet worden neemt Wren 178 met tegenzin Callum 22 onder haar hoede. Hij is niet bang voor haar, zoekt haar gezelschap juist op en laat haar dingen voelen die ze toch niet kan voelen? En hun trainingen verlopen alles behalve vlekkeloos.
Heel langzaam komt Wren er achter dat ze meer menselijkheid in zich heeft dan zijzelf, en iedereen om haar heen, dacht en wanneer Wren de opdracht krijgt Callum te doden als hij zijn opdracht niet af maakt neemt ze een besluit dat ze nooit gedacht had te nemen.
Tegen het einde van het boek was ik er voor bijna 100% zeker van dat ik niet verder zal gaan met deze serie, maar de laatste regels prikkelden mijn nieuwsgierigheid enorm . . . . . een twijfel gevalletje dus 😉
Heartbreak Warfare by Heather M. Orgeron/Kate Stewart Serie: Stand alone Genre: Adult, contemporary Gepubliceerd: Juni 2015 Waardering: ★★★★★ Briggs, Remember when we parted ways in Germany? It was the day I broke your heart. What you didn't know was that I was breaking mine too. I thought they’d be enough–my husband and my son. That I’d get home and everything would go back to the way it was . . . Before the war. Before the ambush. Before you. But, no matter how hard I try, I can’t erase the trauma we shared. I can’t seem to forget the way my heart beat in time with yours. The truth is I’m lost without you. I thought the nightmare was over when they pulled us from that hole in the ground, but nothing could have prepared me for the war I’d face at home. I know it’s selfish of me to ask, but, please, I have to see you one last time. . . All my love, Scottie Wat ga je lezen na zo’n geweldig boek….. Love Triangle Bij dit kopje zullen veel mensen al afhaken. Maar ik ...
Comments
Post a Comment