Tabitha Suzuma - Forbidden

Eindelijk heb ik mezelf over kunnen halen om dit boek te lezen.
Hij stond al heel lang op mijn verlanglijst maar ik zag er als een berg tegenop want ik wist dat het geen vrolijk boek zou zijn en dat het niet eindigt zoals ik dat altijd graag zie.
Het verhaal draait om Lochan en Maya, broer en zus, die, nadat hun familie 5 jaar geleden uiteen viel, samen zorgen voor hun jongere broers en zusje.
Ze hebben altijd al een hechte band gehad, schelen maar 13 maand, en hebben zich altijd meer beste vrienden gevoeld dan broer en zus.
Maar nu bloeien er ineens gevoelens op die er helemaal niet mogen zijn.
Komt het omdat ze uit een ontwricht gezin komen of doordat ze zo nauw met elkaar samen werken om het gezin draaiende te houden?
Het zijn vragen die regelmatig door hun hoofd spelen en ze liggen enorm met zichzelf, en met elkaar, overhoop.
Ik vond het een ontzettend boeiend, emotioneel boek waarin incest, maar ook de strijd om het gezin draaiende en buiten de jeugdzorg te houden, een grote rol speelt.
Ik weet niet precies wat ik verwachtte, maar de incestueuze relatie vervulde me zeker niet met afschuw. De relatie tussen Lochan en Maya bouwde zich heel langzaam op en is zo mooi en liefdevol, ook ik had helemaal niet het gevoel dat ze broer en zus zijn.
Ze weten dat ze samen geen toekomst hebben, zijn zich er heel goed van bewust dat een relatie tussen broer en zus niet getolereerd wordt door de maatschappij en ze hebben er enorm veel moeite mee om hun gevoelens die zo ontzettend goed voelen te verenigen met wat ze weten, maar ze kunnen gewoon niet zonder elkaar en zonder de liefde die zo sterk is.
Eén van de dingen die ze zichzelf regelmatig afvragen is:

How can something so wrong feel so right?
En een quote van Maya:

You’ve always been my best friend, my soul mate, and now I’ve fallen in love with you too. Why is that such a crime?

Het waren vragen die ook door mijn hoofd bleven spelen.
Naast de stijd  met zijn gevoelens voor Maya worstelt Lochan met een sociale fobie.
Ik had zo erg met hem te doen want hij heeft het al zo ontzettend moeilijk en dan draagt hij daarnaast ook nog de verantwoording voor zijn broers en zussen op zijn schouders.

Forbidden bezorgde me regelmatig een brok in de keel en tijdens het lezen van de epiloog kon ik het niet meer droog houden, de pijn en het verdriet was te overweldigend.
Ondanks dat ben ik ontzettend blij dat ik dit boek eindelijk heb gelezen.