Laury Falter - Haven

Het lijkt wel of alleen Zombie verhalen mijn aandacht nog vast kunnen houden naast het hedendaagse genre.
Voor dit boek ben ik in een paar andere bovennatuurlijke boeken begonnen maar die heb ik eerst weer aan de kant gelegd omdat ze me op dit moment niet kunnen boeien.
Als mijn hoofd er weer naar staat krijgen ze zeker weer een kans want ze lijken me leuk genoeg.

De preface van dit boek begint gelijk al heel erg spannend, het is alleen jammer dat de schrijfster niet wat duidelijker aangegeven heeft dat dit een droom is die Kennedy droomt vlak voordat ze wakker wordt in hoofdstuk 1. Pas later in het verhaal wordt dat duidelijk.
Ik dacht eerst dat het een gedeelte van een hoofdstuk verderop in het boek is, iets wat schrijvers wel eens doen en iets wat ik vaak weer niet zo leuk vind want het haalt toch een bepaalde spanning weg.
Het is ook inderdaad een gedeelte dat we later in het boek weer tegenkomen, maar niet helemaal zoals je zou verwachten.

Dit Zombie verhaal is wel, en ook weer niet, te vergelijken met de andere Zombie verhalen die ik gelezen heb. De Zombie’s zijn vrijwel gelijk aan die in de andere boeken alleen is de overgang van mens naar Zombie een beetje sneller dan meestal het geval is.

De overlevenden in dit boek zijn 5 totaal verschillende high school scholieren.
Naast de hoofdrolspelers Kennedy en Harrison vond ik Becky het leukste personage, juist omdat ze zo heerlijk sarcastisch en irritant is en alleen maar denkt aan haar uiterlijke verschijning en sociale status. Het dringt maar niet tot haar door dat dat er in de apocalyps helemaal niet meer toe doet.
Kennedy is een stoere meid die door haar militaire vader jarenlang getraind is. Dit komt in deze situatie enorm goed van pas.
Harrison is de transfer student die haar vanaf het begin geïntrigeerd heeft maar waarmee ze nooit verder gekomen is dan intens oogcontact. Dit veranderd heel toevallig op de dag van de uitbraak en alhoewel ik er zeker van ben dat ze het zonder hem ook zou hebben gered draagt hij wel bij aan haar overlevingskansen want Harrison is niet helemaal wat hij lijkt.

Nadat ik er achter kwam dat er achter Harrison meer schuilt dan een high school student begon ik ff te twijfelen of ik die wending wel zo leuk zou vinden. Ik haalde mij al van alles in het hoofd, had al verschillende bovennatuurlijke creaturen de revue laten passeren, maar gelukkig heeft de schrijfster zich daartoe niet laten verleiden. Wat er precies met Harrison is laat ik in het midden, maar het was een goede en originele draai aan het verhaal.

De review van het volgende deel, Ressurrection, komt over een paar dagen op de blog.