Elizabeth Reyes - Felix

Na het eerste deel van deze serie, Noah, was ik enorm enthousiast.
Dat zette door met het 2e deel, Gio. Maar jammer genoeg werd mijn enthousiasme daarna enorm getemperd met het boek over Hector.
Abel zorgde weer voor een opleving en met de hoop dat Felix mij weer helemaal entousiast zou krijgen begon ik aan dit boek.

In WoW #75 vertelde ik dat ik geen fan was van Felix en dat, als de schrijfster mij gevraagd had of ze een boek over hem moest gaan schrijven, ik volmondig nee gezegd zou hebben. Maar nu ze hem toch uit gebracht heeft wilde ik hem natuurlijk lezen.

Tot mijn verbazing vond ik de persoon Felix erg leuk.
Wij hebben hem in Gio, het boek waarin hij de grootste rol speelde, van zijn allerslechtste kant gezien, en dat is tevens de periode waarin zijn wereld finaal in duigen valt.
Dat weten wij dan nog niet, maar in zijn eigen boek kunnen wij lezen waarom Felix deed wat hij deed en waarom hij was wie hij was op dat moment.
In het begin van dit boek is hij nog de Felix uit Gio, maar dat veranderd snel als hij Ella leert kennen. Voor Felix is het liefde op het eerste gezicht, ook al heeft hij dat zelf eerst nog niet echt in de gaten. Hij is verward over de gevoelens die zij in hem oproept maar is geenszins van plan die gevoelens te negeren.

Op basis van Felix zijn gedeelte had dit boek zeker meer sterren gekregen dan de magere 3 die hij nu krijgt, maar zijn tegenspeelster haalt dat resultaat volledig naar beneden.
Ik had helemaal niks met Ella.
Ze is een gewoon, simpel meisje dat veel heeft meegemaakt en haar leven wijdt aan de wijk waarin ze woont en zich toelegt op het geven van zelfverdediging lessen en het organiseren van een Cancer Awareness bijeenkomst.
Daar is helemaal niks mis mee, ik respecteer dat zelfs enorm, maar ze is te lief, te goed, te aardig, te meelevend, te begrijpend . . . . . gewoon van alles te. Ik kreeg de kriebels van haar.
En haar reacties op Felix, maar vooral wat ze na haar gesprekjes/confrontaties met hem deed, vond ik een beetje zweverig en overdreven.

Er waren momenten dat ik met pijn en moeite door las, tot op het punt van opgeven, momenten dat ik het verhaal ineens wel heel erg leuk begon te vinden om vervolgens weer terug te vallen in een gevoel van enorme frustratie. Het ging zo heen en weer dat ik niet eens meer wist of ik het nou wel of niet leuk vond.

In het laatste gedeelte kreeg ik wel enorm respect voor Ella’s sterke wil en doorzettingsvermogen en de kant die Felix van zichzelf liet zien was hartverscheurend. Ik had met Ella, maar vooral met hem, te doen.

Ondanks dat mijn gevoelens voor dit boek nog steeds niet helemaal duidelijk zijn ben ik blij dat ik hem gelezen heb, al was het alleen maar om er achter te komen dat Felix niet de asshole is die wij leerden kennen in Gio.