Amanda Hocking - Frostfire

Met de Trylle Trilogy had ik een slechte start, en met deze ging het al niet veel beter.
Ik heb hem wel in één keer gelezen en ben niet, zoals bij Switched, tussendoor ff een ander boek gaan lezen, maar misschien had ik dat wel moeten doen aangezien ik Switched na de tussenstop ineens wel erg leuk vond.
Bij deze bleef ik de hele tijd hangen tussen wel of niet opgeven.

Er waren zeker leuke momenten, dat waren de momenten die ervoor zorgden dat ik door bleef lezen, maar het was geen vloeiend verhaal. Er zat weinig tot geen spanning in, de romance was mweh en het was langdradig; er werd teveel verteld wat ook achterwege gelaten had kunnen worden.

En de personages, ik kreeg er maar geen binding mee. Ze waren vlak.

In mijn ogen had er veel meer uit dit verhaal gehaald kunnen worden dan de schrijfster gedaan heeft.
Bryn had de potentie van een kick ass heldin want doordat ze een mix is van twee rassen trollen is ze altijd behandeld als uitschot en heeft daardoor twee keer zo hard moeten werken om een tracker te kunnen worden. En nu is ze één van de besten. Maar we kregen haar alleen maar te zien als guard tijdens party’s, ze deed een beetje speurwerk naar vermiste personen, ging af en toe trainen en had een paar kleine confrontaties met aartsvijand nummer 1.

En dan het deel dat voor romantiek door moet gaan. Het was het gewoon allemaal net niet.
Eerst is Ridley gewoon een vriend en haar baas. Dan kijkt hij ineens vol vuur naar haar en dan heeft ze plotsklaps gevoelens voor hem. En als dan eindelijk de lang verwachte kus komt zet ze de hakken in de sloot en kan en mag het ineens niet.
Het was allemaal zo . . . zo frustrerend, bah.

Het einde was ontzettend abrubt maar laat me niet met een gevoel achter dat ik moet weten hoe het verder gaat met dit verhaal. En als ik daar nu al zo over denk dan weet ik bijna zeker dat ik deze serie verder aan mij voorbij laat gaan.

Als afsluiter toch nog een positieve noot 🙂 , de cover is prachtig!!