Kallie Ross - Descent

Ik heb ooit een keer een film, of TV serie, gezien waarin de hoofdpersonen terecht kwamen in het midden van de aarde en daar een verloren wereld met zijn inwoners vonden. Omdat ik dat toen erg leuk vond besloot ik dit boek na het lezen van de samenvatting op mijn tbr lijst te zetten. Maar hij was een beetje verdwaald in die inmiddels verschrikkelijk lange lijst en pas na het lezen van de WoW op een andere blog, waarin de blogster uit keek naar het 2e en laatste deel, werd ik weer geconfronteerd met dit boek en besloot hem gelijk te gaan lezen.

Na een kleine aanloop komen we al snel terecht in de wereld van de ‘Lost Tribe’ en het is een hele kleurrijke, lichte wereld, iets wat je niet zou verwachten als je ondergronds gaat. Het was leuk om dat ondergrondse leven te ontdekken en om te zien hoe groot het contrast is tussen het leven ondergronds en bovengronds. Ondergronds hebben ze strikte en ouderwetse regels en zelfs hun manier van spreken is ouderwets. Dat zorgde af en toe voor hilarische spraak verwarringen door de slang die Ollie en haar vrienden onbewust gebruiken.
Wat dat betreft was het plot uniek en origineel maar ik miste actie. Die was er natuurlijk wel maar ik verwachtte een rollercoasterride aan gebeurtenissen en dat viel me wat tegen. En dat wat we aan actie kregen bezorgde me nou niet echt het zweet in de handen want het was voorbij voor je er erg in had.

De schrijfstijl was ook niet echt super sterk, af en toe een beetje kinderlijk zelfs, en het bevatte nogal wat foutjes.
Die kinderlijkheid kwam vooral door Alexis en Jesse. Ze waren af en toe wel lollig maar de meeste tijd hielden ze zich bezig met onzinnig gezeur en gebekvecht.

En zo zit je middenin het verhaal en zo is het ineens afgelopen, heel abrupt. Beetje apart en jammer, maar gelukkig wist ik voordat ik aan dit boek begon dat het tweede en laatste deel over een paar dagen uit komt en die ga ik, ondanks dat ik dit geen super boek vond, toch lezen.