Zoals bijna altijd het geval is bij een boek van Molly McAdams trokken de eerste bladzijden me gelijk helemaal in het verhaal.
Maar het waren de ongeloofwaardigheden die mij op den duur irriteerden plus het feit dat halverwege het boek Paisley haar definitieve keuze heeft gemaakt en ze erg gelukkig zijn samen. Niks mis mee, maar als dat al halverwege het boek is dan verwacht je minstens nog een groot probleem, een levensbedreigende situatie of een andere ramp. En er gebeurde ook wel iets maar dat was met 1 hand weg te wimpelen en paste naar mijn mening totaal niet bij de personage die we hadden leren kennen.
We starten met een proloog waarin Paisley haar liefde verklaart aan haar beste vriend Eli, en de reactie van hem op haar moedige besluit om eindelijk uit te komen voor haar gevoelens is ronduit vernederend.
En dan krijgen we de pov van Eli, en ook al blijft hij nog steeds een beetje de asshole die hij laat zien tijdens die verklaring, we zien ook een jongen die alles wil doen voor zijn beste vriendin en die zich verschrikkelijk voelt omdat juist hij degene is die haar verdriet doet en hij nooit gezien heeft wat het met haar deed om door hem gebruikt te worden als schild tegen andere meisjes.
Dat eerste gedeelte was eigenlijk het beste gedeelte van deze novella.
Daarna ging het bergafwaarts. Niet heel erg maar toch genoeg dat ik blij was dat dit maar een kort tussenboek is.
Waar ik mij aan irriteerde kun je lezen als je klikt op de balk hieronder:
Conclusie, de eerste helft was leuk, de tweede helft kabbelde maar een beetje voort. Daarin miste ik zowel seksuele als gewone spanning en dat is iets wat ik niet gewend ben van boeken van Molly McAdams.
Comments
Post a Comment