Jennifer L. Armentrout - Every Last Breath

Maanden keek ik uit naar dit boek.
Lange maanden waarin ik niet kon wachten om verder te lezen over Layla, Roth en Zayne. En toen hij dan eindelijk uit was begon ik meteen….. en het was een tikkeltje teleurstellend.
Ik weet niet wat ik precies verwacht had, maar ik had gewoon….. meer verwacht.

Misschien had ik even moeten wachten, was het niet het goede moment om dit boek te gaan lezen want ik was ontzettend snel afgeleid en werd daardoor niet het verhaal ingezogen zoals bij de voorgaande boeken.
Ik kon hem makkelijk even wegleggen en dat is geen goed teken.

Daarmee wil ik niet zeggen dat het niet leuk was want ik heb regelmatig smakelijk zitten lachen, vooral toen de familiar Thumper ‘losgelaten’ werd. Hij was niet precies wat Layla (en ik) in gedachten hadden.
Maar ik wilde meer actie, meer spanning en strijd tussen, en om, Zayne en Roth, maar al in het 5e hoofdstuk verteld Layla aan … dat ze verliefd is op … en dat ze met hem verder wil.

Persoonlijk vond ik dat een beetje jammer.
Niet wie ze kiest maar dat het al zo snel in het boek gebeurt. Dat haalt bij mij altijd een groot gedeelte van de spanning weg en het is juist die spanning die ik nou altijd zo heerlijk vind, vooral in de boeken van Jennifer L. Armentrout.

Vanaf dat moment gaat het verhaal vrij rustig verder tot aan het gevaarlijke tripje van Layla. Dat is leuk, heeft een originele wending die me in schaterlachen uit deed barsten, maar het is te snel weer voorbij zonder al te veel problemen.
Misschien moet ik het wel heel anders bekijken hoor, misschien moet ik dit juist zien als een sterk punt van de schrijfster. Wij (lees ik) verwachten dat er hele spannende dingen gaan gebeuren zoals in alle boeken die een tripje naar die bestemming hebben, maar in plaats daarvan maakt de schrijfster het interessant en een tikkeltje humoristisch en laat ze zich niet verleiden om in de voetsporen te treden van andere schrijvers/sters.

Gelukkig kwam er toch een moment waarop ik niet meer kon stoppen met lezen en volledig in het verhaal op ging.
Wat Layla door moest maken bezorgde me een enorme brok in de keel en ik had respect voor de manier waarop ze de zware last op haar schouders nam en zichzelf wegcijferde.

Zo origineel als ik de eerste twee boeken vond vind ik deze niet. De basis van dit laatste boek volgt lijnen die ik ook in andere boeken met demonen heb gelezen. Maar het zijn de wendingen, de gebeurtenissen, de personages, de familiar’s etc. die originaliteit aan dit verhaal geven.
JLA bedenkt dingen waarvan je denkt ‘hoe kom je er op’.
Het is jammer dat het mij in het begin niet het gevoel gaf waarop ik gehoopt had, maar het nam mij mijn leesplezier niet weg en het laatste gedeelte heeft het weer helemaal goed gemaakt.