Zonder er ook maar even bij na te denken en verder te kijken dan mijn neus lang is begon ik in Focus on Me van Megan Erickson. Jammer, want dit is het 2e deel van een serie en ook het 1e deel lijkt me erg leuk. De personages van dat boek komen terug in deze en ik had liever hun verhaal willen weten voordat ik kleine snippets van hun leven/relatie las. Maar daar is nu helaas niks meer aan te veranderen.
Focus on Me is een emotioneel verhaal met een hoofdpersoon die lijdt aan een depressie.
In het begin was ik de hele tijd aan het gissen wat Riley zijn probleem toch zou kunnen zijn want zijn reacties een mood swings waren op zijn zachtst gezegd verwarrend. Het ene moment was hij vrolijk en vrij en het andere moment was hij helemaal van de wereld of toonde excessief bezitterig gedrag.
Mijn respect ging uit naar Colin. Hij kende Riley niet voordat hij hem een lift gaf en ze er samen een road-trip van maakten maar hij bleef geduldig, meelevend en beschermend en was niet van plan hem zomaar aan zijn lot over te laten. Het is iets dat ik wel gedaan zou hebben denk ik, vooral omdat Riley zich op geen enkele wijze opende en niets over zichzelf, zijn leven of familie vertelde. Dat vond ik enorm frustrerend en daar heb ik totaal geen geduld voor.
Colin dus wel.
O, er is een moment waarop het ook hem allemaal even teveel wordt en hij twijfelt aan zijn wil om er voor Riley te zijn en juist dat moment kiest Riley om zijn destructieve plan ten uitvoer te brengen.
Doordat ik zelf totaal geen geduld op kon brengen voor het gedrag van Riley had ik een beetje moeite met dit plot. Later kon ik het wel begrijpen maar de toon was voor mij toen al gezet.
Comments
Post a Comment