Dat ik dit boek wilde gaan lezen was voor mij na het lezen van de samenvatting meteen duidelijk want alleen daarvan kreeg ik al een brok in mijn keel. Ik bereidde mij voor op een rollercoaster aan emoties en verdriet, iets wat ik mij zo duidelijk voor kon stellen in deze situatie.
En het was emotioneel en verdrietig, maar niet zo intens als ik verwacht had.
Drie jaar lang ligt de verloofde van Kiara al in coma, drie jaar lang waarin haar leven heeft stil gestaan en ze geen stap verder heeft gezet. Ze word nog alle dagen overmand door verdriet en het enige wat haar op de been houd is haar 5 jarige dochtertje Tilly.
Daar komt verandering in als Max in haar leven komt.
Het is niet wat ze wil en ze voelt zich ontzettend schuldig, maar ze begint dingen te voelen waarvan ze dacht ze nooit meer te kunnen en willen voelen.
Het is een verhaallijn die ontzettend veel te bieden heeft maar het was te gehaast waardoor de emoties die er los kwamen vlak werden en het zat vol tegenstrijdigheden.
Ik kon wel mee voelen met Max en Kiara maar niet op het niveau waarop ik gehoopt had.
Van beide hoofdpersonen vond ik Max het leukst. Hij is een lieve, zorgzame man die al snel hotel de botel verliefd is op Kiara en haar op alle manieren wil helpen.
Kiara is heel tegenstrijdig in wat ze denkt, voelt en doet en daar had ik moeite mee. Natuurlijk kan ik begrijpen dat ze soms dacht dat het beter was als haar verloofde er niet meer zou zijn zodat zij en haar dochter verder konden gaan met hun leven. En natuurlijk kon ik de daaraan gekoppelde schuldgevoelens begrijpen.
Maar niet voor al haar tegenstrijdigheden en acties had ik begrip en daardoor vond ik haar een minder leuk personage en daardoor werd dit boek voor mij ook minder leuk.
Comments
Post a Comment