Sarah Fine - Sanctum

Op zoek naar nieuw leesmateriaal besloot ik mijn tbr lijst op Goodreads maar weer eens door te spitten.
Er kwamen een aantal boeken voorbij waarvan ik dacht ja, daar heb ik wel zin in, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat ze het 1e deel vormen van een serie waarvan nu, 2 tot 3 jaar later, nog nooit een 2e deel is verschenen.
En spit je verder dan blijkt dat de betreffende auteur of geen website (meer) heeft of er is helemaal niets over het boek en/of een eventueel vervolg te vinden.

In mijn Top Ten on Thursday van 17 september heb ik al woorden vuil gemaakt aan dit fenomeen maar ik wind me er elke keer weer over op.
En het sterkt me meer en meer in mijn besluit om alleen nog maar aan series te beginnen die compleet zijn want niets is frustrerender dan met smart wachten op een vervolg dat er nooit gaat komen.

Sanctum stamt nog uit de tijd dat ik helemaal niet nadacht over zulke dingen en gewoon las wat ik tegen kwam en wat me leuk leek. Het verbaast me dan ook enorm dat ik hem toen niet gelezen heb want de cover en de blurb spraken me destijds enorm aan.
Het voordeel is wel dat de serie nu compleet is en na het lezen van een excerpt was ik om.

Lela laat in de proloog al zien dat ze een no nonsense meisje is dat van zich af weet te bijten.
Ze is van plan onder de radar door de school te navigeren want als ze in de problemen komt is de kans dat ze terug moet naar de jeugdgevangenis erg groot.
Tegen beter weten in springt ze toch in de bres voor de queen bee van de school en dat blijkt beter voor haar uit te pakken dan ze ooit had durven dromen.

Na de proloog springen we een jaar verder in de tijd en kunnen we lezen dat Lela’s leven door die gebeurtenis compleet is veranderd. Ze heeft een beste vriendin, Nadia, doet het goed op school en heeft een goede band met haar pleegmoeder.
Kortom, ze heeft een goed en zo normaal leven als dat van een 17 jarige maar kan zijn.
Behalve haar dromen dan, die zijn duister, angstaanjagend en lijken met de dag levendiger te worden. En wanneer Nadia zelfmoord heeft gepleegd nemen haar dromen nog vreemder en gruwelijker vormen aan.

Als Lela op haar eigen manier afscheid wil nemen van Nadia komt ze terecht in het paradijs en ziet in de verte de poort naar de hel. Ze herkent het uit haar dromen, heeft Nadia bij die poort gezien, en besluit haar te redden uit dat uitzichtloze, gruwelijke oord.

Eerlijk gezegd was ik nogal verrast door de wending die het verhaal al vrij snel nam.
De manier waarop Lela vlak bij de poorten van de hel terecht kwam had ik niet voorzien, daar had ik zelf een heel ander scenario voor in gedachten en ik moest dan ook even omschakelen; vond ik die wending wel leuk??
Maar ik had maar weinig tijd om daar over na te denken want vanaf het moment dat Lela door de poort gaat wordt het spannend, en die spanning blijft tot we de laatste woorden gelezen hebben.

En de hel waarin we terecht komen blinkt van de originaliteit.
Het is allang niet meer mijn eerste ‘bezoek’ aan de hel, maar het is er wel één die het een compleet nieuwe ervaring maakt.
Ik zou er zoveel over willen vertellen want het is zo goed gevonden, maar dat zou niet leuk zijn dus het enige wat ik kan doen is je aanraden dit boek zelf te gaan lezen.

Maar de originaliteit vertaald zich niet alleen naar de wereldopbouw. Ook de personages en hun verleden, en dan vooral die van Malachi, zijn origineel.
Al die dingen samen hielden me aan het boek gekluisterd en het enige wat ik minder leuk vond was het soms te verliefde gedrag van Lela. Als je weet wat Lela aangedaan is door één van haar pleegvaders dan kun je dat niet rijmen met haar gedrag.

Mijn eerste kennismaking met de auteur Sarah Fine is een hele goede geworden.
Ik ben aangenaam verrast door haar heerlijk vlotte schrijfstijl en de creativiteit en originaliteit die ze in dit verhaal heeft weten te stoppen en ik hoop dat ze me de rest van de serie net zo laat genieten.