Nog niet zo heel lang geleden las ik deel twee van deze serie, Eyes Turned Skyward, en die viel me in het begin enorm tegen. Zo erg zelfs dat ik al bezig was een NMCoT post te maken.
Maar….. ik las hem toch uit en wat ben ik nu blij dat ik dat gedaan heb anders had ik dit boek nooit gelezen.
Eyes Turned Skyward maakte mij nl warm voor Grayson.
Want wat wilde ik graag zijn verhaal lezen.
Ik houd van een ‘brooding hero’ en ik had het gevoel dat zijn story veel goeds beloofde.
En hij mag dan een man van weinig woorden zijn, zijn daden spreken voor zich…
Ik was meteen verschrikkelijk gecharmeerd van deze sterke, loyale man die zich ondanks, of eigenlijk moet ik zeggen dankzij, zijn kleine handicap heeft weten op te werken tot de beste van zijn klas.
Vanaf het begin was ik geïnvesteerd in zijn verhaal, maar ook in die van Sam, Grayson’s nieuwe roommate van wie hij dacht dat het een jongen was…..
Ze strijken elkaar vanaf de eerste ontmoeting al tegen de haren in en Grayson’s reactie komt niet zozeer omdat ze een meisje is, maar omdat dit meisje onmiddellijk beschermende gevoelens in hem weet los te maken. Gevoelens die hij door zijn achtergrond niet kan, mag en wil hebben.
Sam heeft een aantal akelige maanden achter de rug en wordt nog steeds achtervolgd door de gevolgen van haar daad.
Ze hoopt op een nieuwe kans ver van huis en haar vrienden Josh en Jagger helpen haar door haar een kamer bij hun in huis te geven. Ze zit niet te wachten op een relatie en als ze het geheim van Grayson ontdekt is het voor haar helemaal duidelijk dat ze ver bij hem uit de buurt moet blijven. Maar dat blijkt niet zo makkelijk.
Ze komen terecht in een kat en muis spelletje van elkaar aantrekken en weer afstoten, maar er komt een moment waarop Sam weet dat ze er een punt achter moet zetten want ze wil niet weer in dezelfde positie terecht komen die haar in de eerste instantie bij Grayson gebracht heeft. En ik moet eerlijk bekennen, ik heb Sam meermalen inwendig toegeschreeuwd om haar biezen te pakken en Grayson het maar uit te laten zoeken.
Misschien is het maar goed dat ze niet naar mij geluisterd heeft want als ze net zo koppig zou zijn als ik dan moet ik nog zien hoe het afgelopen was 
Dit boek heeft me helemaal weer enthousiast gemaakt voor deze serie en ik ging dan ook vol verwachting op zoek naar het volgende boek. Maar toen ik zag dat die weer over Josh en Ember gaat, het paar uit deel 1, was mijn enthousiasme net zo snel weer weg.
Zoals ik al in de recensie van vrijdag schreef, ik houd er niet van dat een auteur een koppel na een happy end weer uit elkaar haalt om ze vervolgens weer in de ellende te storten. Er is dus maar een hele kleine kans dat ik dat boek ga lezen.
Comments
Post a Comment