Het is officieel, ik ben geen groot fan van JLA haar hedendaagse New Adult’s.
Deze was gelukkig beter dan zijn voorganger, die ik niet uitgelezen heb, maar toch waren er weer momenten dat ik dacht ‘nee hè’.
Ook in NA’s houd ze haar lekkere vlotte schrijfstijl, maar daarnaast heeft ze soms bloemrijke, zogenaamd grappige omschrijvingen van situaties en dingen. Het is net of ze het tekort aan bovennatuurlijk moet compenseren met ‘creatieve’ bewoordingen. En daar ben ik echt geen fan van:
The door closed, and I got an eyeful of a worn Metallica shirt that did very little to hide a well-defined, totally yummy-in-my-tummy six-pack. The shirt was practically mating with his stomach, clinging to each ripple. It was doing the same to his biceps, essentially taunting me.
That was it. The shirt was being a spiteful man-bitch.
Als je ‘totally yummy-in-my-tummy’, ‘mating with his stomach’ en ‘The shirt was being a spiteful man-bitch’ weg laat kan je het met een zin minder doen en heb je me gelijk te pakken. Nu denk ik alleen maar (vooral bij de laatste zin) wtf??
De verhaallijn van dit 4e deel in de serie is wel heel interessant en ook erg origineel.
Het is een verhaal met een pijnlijk verlies, onmacht, schuldgevoelens en een mysterie dat ik in mijn hoofd al vrij snel opgelost had.
De romance, datgene waar Jennifer L. Armentrout in mijn ogen zo verschrikkelijk goed in is (in haar bovennatuurlijke boeken), had in dit boek niet veel om hakken.
De personages vond ik leuk genoeg, maar ook dat kan ze beter.
Kort samengevat:
Ik ben teleurgesteld.
Dat is het juiste woord om mijn gevoelens omtrent dit boek in samen te vatten. En ik weet bijna zeker dat het aan mij ligt; ik leg de lat veel te hoog voor de auteur. Ik verwacht telkens weer dezelfde gevoelens van euforie te krijgen die ik bij haar bovennatuurlijke boeken krijg, maar in dit genre lukt haar dat vaker niet dan wel.
Toch is 3 sterren geen slechte score want ik mag dan teleurgesteld zijn, hij was plezierig genoeg om uit te lezen.
Comments
Post a Comment