Sloane Kennedy - Finding Peace

Als ik niet zo goed weet wat ik moet gaan lezen val ik de laatste tijd vaak terug op het M/M genre.
Het helpt mij meestal wel door mijn leesdipje heen en ik heb het geluk dat de boeken die ik tot nu toe in dat genre gelezen heb bijna allemaal een goede, en vaak ook emotionele, verhaallijn hebben.

Ook dit was er weer zo eentje en als extraatje heb ik nog flink wat traantjes weg mogen pinken.
De emoties in Finding Peace gingen dit keer niet om de strijd met hun gevoelens en homofobe familie. Nee, deze strijd werd gevoerd op een heel ander vlak en dat was een pijnlijke, verdrietige en angstige situatie. Het is een onderwerp waarover ik liever niet lees, maar ik werd er door verrast en ik ben blij dat ik het niet wist anders had ik dit boek vast en zeker niet gelezen.

Wat bij mij de tranen vooral los maakte was de zorgzaamheid van Luke en de zorgen die hij heeft om een man die hij nog helemaal niet zo lang kent. Zijn groeiende gevoelens spelen daarin een rol en brengen hem in verwarring maar die baren hem nog de minste zorgen.
En dan natuurlijk Gray zelf. Zijn verdriet, zijn angst en minderwaardigheidscomplex…

Ook dit keer heb ik weer gemist dat het een deel is van een serie en ook nu vind ik dat weer erg jammer want op de één of andere manier vind ik het nooit leuk achteraf het verhaal te lezen van personages die, wanneer ik voor het eerst kennis met ze maak, al bij elkaar zijn. Raar misschien maar dat is nou eenmaal zo.
Er moet dus eerst even wat tijd overheen gaan voor ik de voorgaande 2 ga lezen. En lezen ga ik ze want dit boek smaakte zeker naar meer.

Het heeft een goede verhaallijn, lekker vlotte schrijfstijl, leuke personages, een schat van een hond, en hij is naast romantisch ook nog spannend. Het enige minpuntje, als je dat al een minpuntje kan noemen, is dat het boek zo kort is. Maar dat heeft gelukkig niks afgedaan aan de inhoud.