Ella Frank - Finley

Sinds mijn eerste introductie, iets meer dan twee jaar geleden, heb ik al heel veel boeken in het M/M genre gelezen. Maar mijn favoriet is en blijft nog altijd Try van Ella Frank, het boek dat verantwoordelijk is voor die introductie.
Toen ik zag dat er een nieuwe hedendaagse M/M van haar zou verschijnen wilde ik die onmiddellijk lezen natuurlijk. En ik hoopte op een herhaling van haar geweldige boek Try, maar helaas, hij kon er niet aan tippen.

Ten eerste miste ik de geweldige dialogen die ik toch wel verwachtte van Ella Frank.
Drie boeken lang had ze me daar nl van laten genieten en in mijn ogen was ze eigenlijk een beetje de koningin van de hilarische, dubbelzinnige dialogen geworden.

Daniel Finley (Finn) en Brantley Hayes zijn leuke personages en we leren ze goed genoeg kennen om een goed beeld van ze te vormen, maar ik voelde niet die diepere connectie met ze die ik wel met Logan en Tate had.

Helaas speelde dit verhaal zich niet alleen af in het heden maar kregen we ook met regelmaat van de klok terugblikken naar 7 jaar geleden. Zoals jullie inmiddels wel weten houd ik daar niet van en na een aantal terugblikken te hebben gelezen kwam ik tot de conclusie dat ik niks zou missen als ik ze zou overslaan en dat heb ik dus gedaan .

Springen tussen heden en verleden was wat mij betreft echt een enorm minpunt, maar het aller ergste vond ik de staat van verwarring waarin de auteur mij elke keer weer wist te brengen.
We wisselen om de beurt van personage en het boek is geschreven in de derde persoons-vorm, niet mijn favoriet maar na 1 of twee hoofdstukken ben ik daar meestal wel aan gewend. Maar er waren regelmatig scenes waarin het onduidelijk was wie nou wie was omdat er alleen maar gerefereerd werd naar Him en His en He. Nou hoef ik echt niet bij elke zin en bij alles wat ze doen de namen uitgespeld te zien, en het is niet zo dat me dat in andere boeken nooit overkomt, echt wel een keer, maar nu begon het op te vallen want ik moest regelmatig terug lezen (en dan kwam ik er soms nog niet uit) en daarvan raakte ik lichtelijk geïrriteerd.

Het plot was ook niet super sterk maar de sexuele spanning en de sex scenes, die Ella Frank kan schrijven als geen ander, maakten dit toch nog een aangenaam boek om te lezen.

Finley mag me dan grofweg gezegd tegengevallen zijn, ik kijk zeker uit naar het volgende boek, Devil’s Kiss, want we hebben al uitgebreid kennis kunnen maken met die hoofdpersonen en laat me je vertellen dat ik ontzettend nieuwsgierig ben geworden naar hun verhaal.