NMCoT #29

Dit boek wilde ik al heel lang lezen want ik was verschrikkelijk nieuwsgierig naar die ‘muderous boy-king’.
Waarom hij het doet, of hij het wel doet en wat Shahrzad zo anders maakt dan de anderen.
Zo ver ben ik helaas niet gekomen.

Not My Cup of Tea

Titel: The Wrath and the Dawn
Auteur: Renee Ahdieh
Serie: The Wrath and the Dawn #1
Genre: Young Adult, Fantasy
Gepubliceerd: mei 2015

One Life to One Dawn.

In a land ruled by a murderous boy-king, each dawn brings heartache to a new family. Khalid, the eighteen-year-old Caliph of Khorasan, is a monster. Each night he takes a new bride only to have a silk cord wrapped around her throat come morning. When sixteen-year-old Shahrzad’s dearest friend falls victim to Khalid, Shahrzad vows vengeance and volunteers to be his next bride. Shahrzad is determined not only to stay alive, but to end the caliph’s reign of terror once and for all.

Night after night, Shahrzad beguiles Khalid, weaving stories that enchant, ensuring her survival, though she knows each dawn could be her last. But something she never expected begins to happen: Khalid is nothing like what she’d imagined him to be. This monster is a boy with a tormented heart. Incredibly, Shahrzad finds herself falling in love. How is this possible? It’s an unforgivable betrayal. Still, Shahrzad has come to understand all is not as it seems in this palace of marble and stone. She resolves to uncover whatever secrets lurk and, despite her love, be ready to take Khalid’s life as retribution for the many lives he’s stolen. Can their love survive this world of stories and secrets?

Not My Cup of Tea omdat:

Vanaf de eerste letters deed dit boek me bar weinig.
Shahrzad boeide me niet en de reden waarom ze zich uithuwelijkt aan de moordlustige koning is triest maar ook daar kon ik weinig gevoel voor opbrengen.
En ik heb geen idee waarom want het plot intrigeerde me en ik wilde er verschrikkelijk graag meer van weten.

Misschien omdat het in de 3e persoonsvorm is geschreven?
Ik houd meer van de ik-vorm want dan kruip je echt in de huid van de hoofdpersoon en voel je je zoals zij zich voelen, maar ik heb genoeg boeken in de 3e persoonsvorm gelezen die ik wel leuk vond om te weten dat dat het niet alleen is.
Misschien door de irritante ‘gedachten zinnetjes’ tussendoor?
Mijn nieuwsgierigheid en de hoop dat ik Shahrzad wel leuk zou gaan vinden was het enige wat me deed doorlezen.

Maar al vrij snel was ook dat verdwenen toen we in de daarop volgende hoofdstukken ineens totaal andere pov’s kregen.
2 Pov’s vind ik leuk, meer (meestal) niet.
En als het dan ook nog eens niet aangegeven wordt bovenaan het hoofdstuk en je het eerste gedeelte van desbetreffende hoofdstuk in totale verwarring verkeert omdat het ineens over iets heel anders gaat, dan ben ik verschrikkelijk geïrriteerd.
Het is niet altijd een reden om niet verder te lezen, er zijn echt wel boeken met meer pov’s die ik uitgelezen heb, maar het was de bekende druppel.

Ik heb het nog geprobeerd, heb nog een aantal hoofdstukken gelezen, maar het kwaad was geschied. De schrijfster was me kwijt.
Erg jammer want ik heb het enorme frustrerende gevoel dat dit boek daardoor niet de kans krijgt die het verdient en ik een goed verhaal misloop.

 

Not My Cup of Tea is een tag waarin ik boeken in de spotlight zet die ik niet uitgelezen heb.
Kon ik mij een paar jaar geleden niet voorstellen dat ik een boek niet uit zou lezen, nu kan ik mij niet meer voorstellen dat ik met een boek dat me helemaal niet pakt of boeit nog verder ga, vooral niet omdat mijn ‘nog te lezen’ lijst met de dag langer wordt.

Deze tag is niet bedoelt om jullie ervan te overtuigen dat je deze boeken niet moet gaan lezen, zeker niet want smaken verschillen en wat ik niet leuk vind kan een ander geweldig vinden.