Heidi McLaughlin - Choose Me

In deel één had ik enorm te doen met Evan, maar ik vond het niet super emotioneel.
Dat is in dit deel wel heel anders. Nu liepen de emoties veel hoger op. Ik zat vooral de eerste helft van het boek met een brok in mijn keel telkens als ik Evan zijn pov las:

The love of my live is in love with a man I share DNA with and they’r raising my son together

We wisselen dit keer van pov met Nate en ook al wilde ik hem dolgraag als de boeman zien, dat is hij niet.
Ook hij is een slachtoffer van het gebeurde. En ook al vond ik diep van binnen dat hij zich terug moest trekken (hij is om het maar even cru te zeggen de 2e keus), hij verdient het ook om gelukkig te zijn.
En daarin snapte ik Nate niet helemaal want hij weet dat hij 2e keus is.  Hij weet dat Evan Riley’s grote liefde is, maar hij settelt voor wat hij krijgen kan.

Riley vond ik af en toe niet helemaal eerlijk tegenover de broers. Ze liet zich vrijelijk door ze kussen terwijl de ander het kon zien.  Daardoor had ik het gevoel dat ze ze tegen elkaar uitspeelde.
Ze zit in een lastig parket, dat is overduidelijk.
Ik zou absoluut niet in haar schoenen willen staan, maar ze weet ook dat Evan de liefde van haar leven is. En toch houd ze hem aan het lijntje en blijft ze de verlovingsring van Nate dragen.

De komst van een 4e personage binnen de driehoeksverhouding vond ik niet echt leuk. Het bood een te makkelijke oplossing van de problemen.

Maar de driehoeksverhouding is niet het enige wat me bezig hield.
Het mysterie van de vermeende dood van Evan en zijn collega’s hield me ook bezig. De geheimzinnige care-packages die ze kregen en waarom ze zo lang weg zijn gehouden van huis wordt steeds verder ontrafeld.
Jammer genoeg is het niet echt een grote verrassing. Er werden eerder in het verhaal al hints gegeven en daardoor was toch wel een beetje een anti climax.

Kort samengevat:

Er zijn dingen die ik in dit boek beter vond dan de vorige, de hoog oplopende emoties bijvoorbeeld, maar er zijn toch ook een hoop dingen die mijn waardering met een half punt lieten zakken: dat we Riley’s pov maar 1x krijgen, de gemakkelijke oplossing van de relatie problemen, het gebrek aan erotische spanning/romantiek, het gemak waarmee het mysterie opgelost werd.
Het zijn een aantal punten die me met vragen en/of gefrustreerd achter laten.
Erg jammer, ik had meer verwacht van deze 2-delige serie temeer omdat Heidi Mclaughlin één van mijn favoriete auteurs is.