In het begin was ik niet zo’n fan van dit boek.
Ik was namelijk niet zo weg van de schrijfstijl. De hoofdpersoon, Megan, had de akelige gewoonte om steeds in zichzelf te praten en daar houd ik niet van. Het haalt de snelheid uit het verhaal. En ze kraamde de meest onzinnige dingen uit als ze nerveus was. Een beetje te.
De persoon Megan vond ik in het begin ook helemaal niet leuk. Ze is verschrikkelijk irritant en onnozel! Ze wordt gekidnapt door iemand die ze dacht te kunnen vertrouwen maar weet te ontsnappen. Tot zover nog geen probleem. Daarna is ze verschrikkelijk bang en paranoïde. Ook heel normaal. Maar nog geen dag later staat er een nieuwe buurman voor de deur om kennis te maken en ze nodigt hem gelijk binnen want hij is een dokter 
Of dat geen serial killer kan zijn! En binnen een paar dagen woont hij bij haar in ‘om haar te beschermen’. Ongelofelijk dom!
Het duurde ook erg lang voordat het verhaal een beetje op gang kwam. Er zat er helemaal geen vaart in en gebeurt heel erg weinig. Het was eerlijk gezegd nogal saai.
Vanaf het moment dat Megan meegenomen wordt door demonen en onder de hoede wordt genomen van de demoon Aiden kregen we echter meer actie en werd het een stuk interessanter.
Ook Megan begon ik steeds leuker te vinden. Was ze in het begin een onnozel wicht dat zich alles liet vertellen en ieder woord geloofde, ze groeide uit tot een sterkere persoonlijkheid die niet alles meer klakkeloos aannam. Het heeft nog wel even geduurd voordat ik haar echt leuk begon te vinden want ze praatte nog steeds tegen zichzelf, en had nog steeds van die onzinnige uitspraken, maar aan het einde had ze me om.
En dat geldt ook voor het plot. Het werd steeds leuker en het nam een aantal verrassende wendingen die ik in de verste verte niet aan zag komen.
Conclusie
Door het toch wat saaie begin en dat ik Megan maar een dom wicht vond blijft de waardering een beetje achter, maar de tweede helft heb ik echt met ontzettend veel plezier gelezen.
Ik hoop dat de volgende delen deze trend voort zetten!
My review in English
I had a rough start with this book.
I had to get used to the writing style. Megan, our MC, talks a lot to herself and that’s something I don’t like very much. In my opinion, it takes the speed out of a story.
In the beginning I didn’t like Megan very much either. I thought she was a dumb chick.
She is kidnapped but manages to escape. After that she is very paranoid and doesn’t trust anyone or anything. But then a new neighbor shows up and she invites him in immediately because he says he is a doctor *eyeroll*. How stupid can you be???
After a while she discovers that Crispen, the neighbor, is a demon hunter and she herself is half human and half demon.
He protects her from the demons that are after her and she believes everything he and his siblings tell her about demons.
That first part of the book was very slow. Nothing happens. It was a little boring to be honest.
But then, at about 65 pages in, it get’s interesting. The pace changes, the setting changes and I slowly started to like the story.
And at the end of the book I even liked Megan.
She had grown from a dumb chick into a strong girl who thought for herself and even dared to help the helpless humans to escape form hell.
Conclusion
Halfling has a unique plot and the more you read, the more interesting it becomes.
It has twists and turns you don’t expect and some very interesting and likable secundary characters.
I particularly liked the pov from Aiden in the end. I hope we get more from his pov!
Overall I liked this book.
It had a slow start and I didn’t like Megan very much, but somewhere along the way it became interesting and I started to like the story and the MC.
And because of that, I am really looking forward to reading the next book!
Comments
Post a Comment