Er zijn boeken geweest die ‘maar’ 3 sterren kregen die mij niet over konden halen om de serie verder te lezen. Inquest vond ik niet overweldigend, maar toch had het iets.
De schrijfster had er naar mijn mening meer van kunnen maken, meer actie erin kunnen verwerken. Maar ik was nieuwsgierig en geïntrigeerd genoeg om ook deel twee te willen lezen.
Ik hoopte dat deze op dat gebied beter zou zijn, maar ook nu is er weinig actie. De originaliteit is wat dit boek op de been houd. Vooral de bezoekjes aan de spirit world zijn bijzonder.
Wat me ook zeker aanspoorde om door te lezen was het feit dat Libby niet alles zomaar kan. Ze moet er voor werken en vooral haar spiritualisme was moeilijk onder de knie te krijgen. En juist de vraag ‘lukt het haar of niet?’ hield me bezig.
Deel 2 begint veelbelovend met een trip naar de spirit wereld. En ik las graag over die tripjes. De auteur heeft daarmee een hele bijzondere en interessante wereld geschetst. Het was zo apart om te bedenken dat de spirits een levend lichaam in onze wereld hebben. En dat ze in allebei de werelden gevangen worden gehouden.
Ook de komst van Braden, een Guardian waarvan we aan het einde van deel 3 ook al een glimp hebben opgevangen, maakte dit boek een stuk leuker. Hij is de vijand, dus verboden, en dat schroeft de romantische spanning enorm op. Hij kan Libby namelijk niet met rust laten en niet omdat hij haar gevangen wil nemen, nee, het schijnt dat ze een speciale band hebben.
Libby voelt hetzelfde wat Braden voelt, maar ze houd van Milo en is vastbesloten hun relatie te laten slagen en verzet zich met alle macht tegen hem en die band. Maar Milo maakt het haar niet gemakkelijk want zijn aandacht gaat veel meer uit naar het redden van de Cyphers dan naar Libby, wat haar op haar beurt weer in het gezelschap van Braden pusht.
En dan is er nog de profetie die Libby markeert als de Destroyer. In die profetie staat namelijk ook dat iemand uit haar groep haar gaat verraden. Het houd je heel lang in spanning want wie kan dat zijn? Milo en Braden waren de eerste twee die bij mij opkwamen en toch kon ik me ook niet helemaal voorstellen dat één van hen het zou zijn. Er zijn namelijk meer die kans maken op die titel.
In het kort:
Ondanks dat er niet veel actie in zit en het meer gericht is op planning en strategie beleefde ik toch plezier aan het lezen van Secret of Betrayal.
Het is origineel, heeft een goede wereldopbouw en leuke hoofdpersonen.
Ik had alleen wat moeite met het volgen/begrijpen van het gebruik van de gaven. Soms was het compleet abracadabra en moest ik het stukje overnieuw lezen om door te krijgen hoe het nou precies in zijn werk ging. Maar het zijn juist die gaven. en wat ze ermee kunnen doen, die deze serie zijn originaliteit geven.
Comments
Post a Comment