Al een tijdje stond dit boek op de nominatie om door mij gelezen te worden. En zoals wel vaker het geval is had ik er nogal een hoge verwachting van.
Jammer genoeg kwam die niet uit, ik ben lichtelijk teleurgesteld.
Ten eerste kwam het langzaam op gang. Dat maakt me altijd een tikkeltje ongeduldig. Dan heb ik al heel snel de neiging om er weer mee te stoppen.
En alhoewel ik in het begin dacht ‘oh, een lekkere schrijfstijl’ kwam ik daar na een tijdje op terug. De auteur draafde in mijn ogen door in haar beschrijving van de personages en de rest. Gelukkig vinden we daar verderop in het verhaal niet zoveel meer van terug en dat kwam de schrijfstijl weer ten goede.
Ten tweede was ik wat geïrriteerd door Eve. Haar reactie en gedrag als Asher in de buurt was was een beetje te. Insta love vind ik op zijn tijd best leuk, maar in dit geval niet. Door die insta love gevoelens is ze niet de kick ass heldin die ik gehoopt had in haar te vinden. Er waren momenten waarop ik dacht ‘ja nou trekt ze los’ om vervolgens weer weg te smelten en het te vergeten zodra ze Asher zag. Ze hoort dingen, dingen die ze niet mag weten, dingen die haar aangaan, maar ze confronteerd niemand, we horen er zelfs helemaal niets meer over.
Van Asher kreeg ik een whiplash. Het ene moment was hij afstandelijk, het andere moment vol gevoel en bezitterigheid. Hij mag geen relatie met Eve beginnen om dat hij haar protector is maar het ene moment kan het hem geen moer schelen en het andere maakt hij zich er ontzettend druk om. Make up your mind!
Het plot op zichzelf is ook niet echt spannend te noemen. Afgezien van twee confrontaties met een revaliserende en corrupte gargoyle bende gebeurt er maar bar weinig. Ik las door omdat ik hoopte dat er ineens iets zou gebeuren dat mijn kijk op dit verhaal helemaal om zou gooien, maar helaas.
Het einde zorgde voor een enorme schok, maar het is niet genoeg om mij naar het 2e deel te lokken.
In het kort
Revelation komt langzaam op gang en nu, zo terugkijkend, kan ik eigenlijk wel stellen dat de vaart er nooit in is gekomen. De schrijfstijl is lekker vlot, afgezien van te uitgebreide beschrijvingen in het begin, maar het heeft nooit het tempo van het verhaal weten op te krikken. De wereld die de auteur schetst is best intrigerend maar ze had er in mijn ogen zoveel meer uit kunnen halen. Misschien doet ze dat wel in de volgende boeken maar dan is ze wat mij betreft een beetje te laat.
De personages waren ook niet helemaal naar mijn smaak. Eve is te dociel. Ze doet gewoon wat haar gezegd wordt, confronteert niemand. En dat terwijl ze dingen hoort die niet in de haak zijn, dingen die men voor haar verbergt. Haar puppy love voor Asher is lichtelijk irritant. Ik had liever gezien dat ze hem links liet liggen, in zijn sop gaar liet koken, dan dit zwijmelende gedoe.
Je moet mij in het eerste deel al warm draaien voor het verhaal anders ben je me kwijt als lezer. En helaas, Randi Cooley Wilson is mij kwijtgeraakt.
Comments
Post a Comment