Jacqueline Druga - Under the Gray Skies

Wow…..wat een ongelofelijk boek!
Toen ik er aan begon wist ik eigenlijk niet eens precies meer waar het over ging. Mijn gedachten gingen in de richting van zombies omdat ik hem samen met andere zombie boeken op mijn ereader had gezet, maar nee, het is een heel ander verhaal.

Saai

In het begin vond ik het niet eens een heel leuk boek.
Hoofdstuk aan hoofdstuk zaten we in het hoofd van onze hoofdpersoon Lacey, iets wat ik altijd heel saai vind. Zonder dialogen en interacties met andere mensen verveelt het me al gauw.
Maar de situatie waarin Lacey zich bevind is zo ongelofelijk interessant en boeiend dat ik ondanks dat door bleef lezen.
Zo ingespannen zelfs dat ik alles en iedereen om mij heen vergat.

Irritant

De komst van Madison in het verhaal verwelkomde ik met open armen. Eindelijk een teken van leven.
Maar jee, wat vond ik haar irritant in het begin.
Irritant omdat ze de vragen van Lacey, waarom ze bepaalde dingen deed, niet beantwoorde terwijl Lacey er net zoveel recht had want het gaat ook om haar welzijn.
Maar na een poosje werd dat beter en ebde mijn irritatie weg om plaats te maken voor bewondering en een heleboel vraagtekens.

Wat is er gebeurt?

Mijn nieuwsgierigheid naar wat er precies speelde, wat precies de aanleiding was voor deze catastrofe, was enorm groot. Maar ook onze hoofdpersonen, en de andere mensen die ze ontmoetten, konden die vraag niet invullen. Ook voor hen was het gissen wat er met hun wereld gebeurd was, het hoe en waarom.
Door het veranderen van het klimaat begon ik langzaam een beeld te vormen van wat er gebeurd kon zijn. Het deed me terug denken aan één van mijn favoriete series, en serie die enorm veel indruk op mij gemaakt heeft en waar ik nog regelmatig aan terug denk.

De verandering van het klimaat bemoeilijkt de reis die Lacey en Madison maken om hun families, die mijlen verderop wonen, te vinden.
Het is een lange reis die ze soms per gevonden auto, maar vaak ook te voet, moeten afleggen in een wereld die compleet op zijn kop staat.
Ze ontmoeten mensen die ze helpen, mensen die hen helpen, en vormen een aantal belangrijke vriendschappen.

Emotioneel

Er gebeurt heel veel, maar het is geen boek met veel actie.
Het is meer een overlevingsverhaal dat de nadruk legt op doorzettingsvermogen, de bereidheid van mensen om elkaar te helpen en grote tegenslagen met enorm emotionele gevolgen. Het is een race tegen de klok om hun geliefden te vinden voor ze geëvacueerd worden en tegen de elementen die met het uur slechter worden.

Vooral de laatste 5 hoofdstukken waren moeilijk en verschrikkelijk verdrietig om te lezen. Maar ook wel weer ontzettend mooi.
Een aantal keer moest ik een tijdje stoppen omdat de letters voor mijn ogen zwommen, zo emotioneel werd ik er van.
Na alles wat er gebeurd was, nadat ze zo ver gekomen zijn, gebeurde dat wat ik totaal niet verwachtte. Niet te bevatten .

Dat was ongelofelijk hard, dat de schrijfster ons dat aan deed.
Maar de manier waarop ze alles aan het einde op zijn plaats laat vallen, door middel van Lacey’s notitieboekje, was een brilliante afsluiting.