C.N. Crawford - Magic Hunter

Voor dit boek las ik Reign of Blood en het leek er op dat ik voor de tweede keer op rij een vampier boek/serie ging gelezen.
De serie titel doet tenminste vermoeden dat het over vampiers gaat en ja, de man die Rosalind wil hebben voor zijn eigen doel is een machtige vampier, maar voor de rest gaat het voornamelijk over demonen, mage’s en witches. Geen ordinaire vampier serie dus.

Rosalind is een Hunter voor de Brotherhood, ze jaagt op witches en demonen, maar ineens worden de rollen omgedraaid en wordt ook zij opgejaagd door de Brotherhood. Omdat ze plotseling denken dat ook zij een witch is. Rosalind is vastbesloten het tegendeel te bewijzen maar het lijkt er meer en meer op dat er een kern van waarheid in zit. En al snel blijkt dat de Brotherhood ook niet helemaal is wat ze dacht.

Rosalind’s tegenspeler is de sexy mage/demon Caine. Er is sprake van een insta lust, maar geen insta love. Lust, want Caine is een sexy mage en incubus. Wanneer hij gewond raakt is het enige dat hem heelt seksuele energie en dat zorgt voor een aantal gepassioneerde scenes. Rosalind laat zich echter de kop er niet door gek maken. Ze vind hem enorm aantrekkelijk maar wijt al haar gevoelens aan het feit dat hij een incubus is.

Wat vond ik leuk

De beste vriendin van Rosalind. Ze is geboren als een jongen maar gaat nu door het leven als Tammi. Een leuke, frisse insteek want vaak is de bestie een mannelijk personage die gay is.
Tammi is een no-nonsense meisje die de dingen veel duidelijker ziet dan Rosalind. Rosalind is een tikkeltje gehersenspoeld als het op de Brotherhood aankomt terwijl Tammi bij sommige dingen heel terecht een vraagteken zet. Ze is als een frisse wind die de heetgebakerde Rosalind tot nadenken aanspoort.

Wat vond ik niet leuk

Uhmm…er is niets wat ik echt niet leuk vond.
Nou ja, in het begin baalde ik er een beetje van dat het niet geschreven is in de ik-vorm, maar daar was ik al snel aan gewend.

In het kort:

Een hele leuke, interessante introductie van een nieuwe serie geschreven door C.N. Crawford.
C.N. Crawford bestaat niet uit 1 maar 2 auteurs, man en vrouw, die, zoals ze op hun website aangeven, hun laptops over en weer geven om elkaar te verbeteren.

Wat de schrijfstijl betreft is dat prima, daar heb ik niets op aan te merken. Maar wel op de fouten. Dat zijn er toch nog best wel wat. Ik laat mijn beoordeling er nooit door beïnvloeden want het heeft niets te maken met de inhoud van het verhaal, maar ik vind het wel slecht, vooral als je beweert elkaar te verbeteren.