Dit was het dan, het laatste deel, en ik ben er niet eens rauwig om.
Het was leuk, maar ik had veel meer verwacht van deze serie. Meer zombie, meer actie.
Jammer genoeg werd de actie overschaduwd door het politieke spelletje en de greep naar wereldmacht door een paar idiote wetenschappers.
Ook ging het verhaal veel meer richting sciencefiction dan horror, alhoewel datgene wat ze creëerden zeker weten in een horror scenario thuis hoort.
In dit laatste deel heb ik wederom stukken overgeslagen.
Langdradige dialogen over de uitbraak, het hoe, waarom en wat. Dialogen die meerder keren voorbij zijn gekomen in de voorgaande boeken maar in een iets ander jasje werden gestoken.
Het haalde het tempo en de spanning uit het verhaal en voor iemand die van tempo in haar boeken houd was dat enorm frustrerend.
Ook kregen we veel informatie waar we niks aan hadden. Informatie die je nieuwsgierig maakte naar de reden ervan en waarvan je verwachtte er later meer over te lezen, om er vervolgens nooit meer wat van te horen.
Aan het begin van dit laatste boek, ergens in hoofdstuk 2, heb ik zelfs even overwogen te stoppen met de serie.
Ik begon zelfs in een ander boek, maar die kon mijn aandacht niet afleiden van Preston en Rebekah. Ze bleven in mijn hoofd hangen dus ging ik ten einde raad maar verder.
En achteraf ben ik daar toch wel blij om. Al was het alleen maar omdat ik deze serie dan als uitgelezen op mijn lijstje kan aanvinken .
De onverwachte twists en turns maakten het soms nog spannend en het was verbijsterend om te lezen wie er uiteindelijk achter alle experimenten schuil ging. En hoe ze Preston en Rebekah als marionetten aan hun touwtjes lieten dansen.
In het kort
Afterworld was een bijzondere serie.
Zeker niet super slecht, maar hij was in mijn ogen veel beter geweest als hij de helft korter was, alle overbodige dialogen achterwege waren gelaten en het politieke gedeelte wat minder prominent aanwezig was geweest.
Deel 1 was de beste van de drie en die trend had de schrijfster door moeten zetten.
Comments
Post a Comment