Alexia Purdy - Amplified

Deze serie leest zo lekker vlot weg dat ik al weer aan het einde ervan was gekomen voor ik er erg in had. De auteur heeft mij door het bijzondere verhaal een aantal uurtjes heerlijk lees plezier bezorgd.

We vallen gelijk met onze neus in de boter als April in het eerste hoofdstuk tegen een groep wilde Vampiers aanloopt. Samen met Elijah weet ze ze ternauwernood te verslaan en vanaf dat moment zitten we weer in de rollercoaster van bloed, goor en gevechten met wilde vampiers, vampiers en ja, zelfs mensen. Het is een oneindige stroom van gevaar en geweld.

April wil weten wat de oorzaak is geweest van het mentaal afglijden van haar moeder en vertrekt met haar groep naar de oude hive van Christian om de wetenschapper Rick op te sporen die de tests op haar moeder heeft gedaan. Maar ze worden verraden door iemand uit hun groep en het duurt niet lang voor ze allemaal gevangenen zijn. Er volgt een kat en muis spelletje waarvan April aan het kortste einde trekt.
Maar onze vindingrijke April weet natuurlijk haar kidnappers te omzeilen en te ontsnappen, maar niet voor ze de hele hive heeft verwoest.

Wat vond ik leuk

De plek waar de hive van Christian gevestigd is heel bijzonder. Midden in de desert in een canyon.
Ik heb vaak genoeg foto’s gezien van het rode, uitgesleten gesteente om me er een goed beeld van te kunnen vormen en het zou geweldig zijn als zoiets als wat hier gebouwd en beschreven was ook in werkelijkheid zou bestaan. Het is een goede en luxe manier om een apocalyps te kunnen overleven.

Wat vond ik niet leuk

Jammer genoeg zaten er in dit laatste boek nogal wat tegenstrijdigheden.
Zo wil April een vaccin vinden om het vampirisme te genezen. Wanneer Rye, zelf een vampier, zegt hier niet voor te voelen omdat hij nu gewend is aan zijn veranderde status en kracht, is April boos want ze wil dat iedereen weer mens wordt. Maar ze wil zelf wel zo blijven omdat haar krachten haar wel bevallen .

Het spelletje wat ze met Rye speelt vind ik ook niet zo leuk.
Ze beweert gevoelens voor hem te hebben en Christian, waarmee ze ongewild een bloed-band heeft gevormd, te haten, maar ze is alleen maar met Christian aan het kussen en Rye houdt ze aan het lijntje. Ik begrijp ook niet dat ze Rye niet eerlijk vertelde van die bloed-band. Hij heeft een vermoeden maar weet het niet zeker. In mijn ogen heeft ze niks verkeerds gedaan, het was een kwestie van dood of leven en volgens mij is Rye mans genoeg om dat te kunnen begrijpen.

Ik weet dat als ik aan een serie als dit begin de romantiek vaak maar bijzaak is. Dat is niet erg, alles wat daar omheen gebeurt is vaak veel leuker en belangrijker. Zit er echter wel enige vorm van romantiek in dan wil ik dat ook graag voelen. Dan vind ik het wel fijn dat ook dat goed in elkaar steekt. En dat liet in deze serie te wensen over.

De serie samengevat:

Hoe dichter ik bij het einde kwam, hoe ongeruster ik werd. Ik kon mijn namelijk niet voorstellend dat de auteur het in zo weinig bladzijden nog tot een goed einde zou weten te breien. Het is haar echter gelukt, zij het wat gehaast naar mijn smaak. Het is geen einde zoals je het liefst zou willen zien, alles weer terug naar hoe het was voor de uitbraak, maar wel met een goed perspectief voor de toekomst.

Na mijn eerste twijfels heb ik genoten van deze bijzondere en interessante serie: een dystopian-horror/vampier-zombie verhaal.
Vooral van de combie vampier/zombie heb ik genoten en dat had ik niet verwacht. De verschillende gradaties in vampirisme maakte het vooral interessant: zombie-achtige vampiers die verbranden in de zon, vampiers die af en toe bloed nodig hebben maar verder leven als mensen en de hybride mensen, mensen die veel sterker zijn dan de gewone mens, ook gewoon eten en drinken als mens, maar door inname van bloed nog sterker kunnen worden.

Ook de setting was geweldig interessant: Las Vegas.
Niets is er over van de glitter en glamour en de drukte. Het is een stil, vervallen en desolaat oord geworden waarin in de donkere, verlaten casino’s de wilde vampiers leven en de gewone mensen, hybriden en vampiers zich ondergronds teruggetrokken hebben. Al die verschillende groepen hebben op de één of andere manier een bestaan op weten te bouwen in deze nieuwe wereld.

Afgezien van wat schrijffouten hier en daar heb ik weinig aan te merken op de schrijfstijl.
Het is lekker vlot, zoals ik het graag zie. De neven personages hadden wat mij betreft iets dieper mogen zijn maar in een boek vol spanning en sensatie vind ik dat al snel niet meer zo heel belangrijk.