Annette Marie - Immortal Fire

Na Dark Tempest maakte ik mij op voor het laatste deel, Immortal Fire. Het boek waarin alles staat en valt met de inname van Emi’s lichaam door de goddess Amaterasu.
En deze laatste is zijn 5 sterren dubbel en dwars waard. Want wat een reis, wat een strijd!

Tranen

Heerlijk vind ik het als een boek mij tot tranen toe weet te roeren. En ja, ik heb wat traantjes weg moeten pinken, ik kon het gewoon niet droog houden. Vanaf het begin wist ik dat Emi haar dood tegemoet gaat, maar hoopte nog steeds op een oplossing.

Het speelt een grote rol in dit laatste deel, dat Emi’s leven voorbij is wanneer Amaterasu haar lichaam inneemt tijdens de solstice. Emi klaagt echter niet. Heel af en toe heeft ze er even moeite mee om daarna met opgeheven hoofd weer verder te gaan. Het is de rol die ze moet spelen, en als ze daar de wereld mee kan redden dan is het het haar meer dan waard.

She didn’t allow herself to consider that her life would end in less than two days. Any soldier stepping into combat expected that day to be his last. This was no different.

Maar het doet haar wel pijn. Pijn om Shiro achter te moeten laten in een wereld zonder haar. En daarin bewonderde ik haar enorm; dat ze niet om haar eigen verdriet gaf maar dat van Shiro. Dat ze iedereen op het hart drukte vooral om hem te denken, voor hem te zorgen als zij er niet meer is. Om dat hij forever tegemoet gaat zonder haar .

Romantisch

Dat is zo ongelofelijk verdrietig. Want tussen alles wat er gebeurde, als een rode draad door het verhaal, bloeide de romance tussen Shiro en Emi op. Vanaf Red Winter groeide de aantrekkingskracht en crush langzaam uit tot een ongekende liefde tussen die twee. En de wetenschap dat hun relatie gedoemd is tot een voortijdig einde maakte het bitterzoet.

Tradities

Het hele verhaal speelt zich af in Japan. Ik ben geen kenner van de Japanse folklore en mythologie maar ik heb hier en daar gelezen dat het aardig overeen komt. Ik vond het in ieder geval geweldig dat de auteur tot bijna aan het einde toe vast heeft gehouden aan de tradities en vooral aan de manier van kleden van onze hoofdpersoon.

Min of meer had ik verwacht dat ze ergens wel een keer zou verwisselen van kleding; gemakkelijke jeans, sweater en sneakers in plaats van die onhandige kimono’s en slippers. Maar nee, ze bleef tot het laatste hoofdstuk rondrennen en vechten in haar traditionele kledij. Vaak zelfs op slippers in de sneeuw .

Magisch

Vooral in dit laatste deel loopt de spanning enorm op. We vallen van de ene battle in de andere en de omschrijvingen van de auteur zijn gedetailleerd en duidelijk. Het is alsof je je zelf op het battle field begeeft. De diversiteit aan technieken en wapens is ongekend en magisch. Het was een bonte verzameling van magische figuren die, samen met shape shifters Yokai & Shiro en Emi het leger vormden.

Kort samengevat:

In het begin was ik een beetje sceptisch omdat ik niet zo’n fan was van de japanse folklore, maar de Red Winter Trilogy is een serie die ik niet snel zal vergeten.
Het is kleurrijk, origineel en fantasierijk. De verhaallijn is ongelofelijk goed en de wereld die de auteur geschetst heeft is zo wonderbaarlijk.

Kleurrijk, het is het woord dat telkens weer naar boven komt als ik er aan terug denk. De omgeving, de kleding, de personages en hun karaktereigenschappen, op bijna alles in deze serie is dat woord van toepassing. Annette Marie wekte het met haar fijne schrijfstijl helemaal tot leven waardoor ik het levendig voor me zag.

Ze mocht mij na Steel & Stone al fan noemen, en nu ben ik een nog groter fan van haar geworden. Ik heb er enorme bewondering voor hoe ze de Japanse folklore en mythologie tot leven heeft gewekt en mij, als niet zo’n groot fan van verhalen die zich in Japan afspelen, ervan heeft laten genieten.