L.C. Hibbett - The Shadow Children

Het is raar, telkens als ik dit boek even weg moest leggen bleef het me naar zich toe trekken, terwijl ik het niet eens zo geweldig vond.
Drie sterren is natuurlijk helemaal niet verkeerd, maar dat heeft dit boek vooral te danken aan zijn hoofdpersonages en de algehele plotlijn.

Whiplash

Het algehele plot was leuk, had misschien iets beter uitgewerkt mogen worden, maar á la.
Wat ik niet leuk vond is dat het zo ongelofelijk verwarrend was.
Het kan aan mij liggen hoor, ik heb wel vaker moeite met de wereld van de Engelen; de geheimzinnigheid die er altijd omheen moet hangen.
Dit ging echter ook nog niet alleen om Engelen maar ook om Demonen. En halfbloedjes. En alles wat er nog tussenin zat. Ik kreeg figuurlijke een whiplash van al die verschillende groepen en uitleg.

Chaos

Er is ook geen duidelijke grens: al die groepen liepen door elkaar in het kamp van de Shadow Childeren; een groep die de opgejaagde Demon-born willen beschermen. Die hebben dus 1 gezamenlijk doel maar ook binnen die groep heerst enig verdeeldheid tussen de pure bloods en de tainted bloods.

Ik las in een recensie dat we ons erop voor moesten bereiden dat we in een wereld vol chaos terecht kwamen. Nou dat is waarschijnlijk het beste woord voor dit boek: chaos.

In het kort

Aan de hand van bovenstaande mag het wel duidelijk zijn dat ik niet verder ga met deze serie.
Het kost me teveel hoofdbrekens om het allemaal te kunnen volgen en daar vind ik niets aan. Lezen doe ik om te ontspannen en als het me moeite kost haak ik af.