Donna Augustine - Wyrd Blood

Twee jaar geleden las ik voor het eerst een boek van Donna Augustine. En ik vond hem zo leuk dat ik de serie in 1 ruk uit las.
En met Wyrd Blood gaat het al niet anders. Ik genoot ervan en Donna Augustine heeft er een fan bij.

Schrijfstijl

Waar ik vooral ontzettend weg van ben is de schrijfstijl van deze auteur. En dan met name hoe ze de hoofdpersoon neer zet. Want Bugs is een kick ass heldin, maar ontzettend naïef als het om gevoelens en emoties gaat. En dat was wat me in de andere serie ook zo aantrok in de hoofdpersoon. Want daardoor zit er een humoristische noot in de boeken die anders wel erg somber zouden zijn. Haar gedachtes, maniertjes en emoties zijn niet kinderlijk maar komen voort uit dat ze niet beter weet en een heel hard leven gewend is. Als ze bijvoorbeeld iets niet weet dan gaat ze wormen (worming it). Dat is gewoon zo hilarisch maar ze hecht een rotsvast geloof aan wat de wormen haar vertellen.

Duister

Net als de vorige serie is dit een duistere, sombere wereld. Een wereld die door magie in een apocalyps is beland en door die magie van de ene in de andere oorlog valt. Voor Bugs en haar gang is het elke dag weer een strijd om te overleven en Bugs voelt zich verantwoordelijk voor haar gang.
De dag dat ze besluit om de nederzetting van Ryker te bestelen zodat haar gang weer een aantal dagen te eten heeft is een dag die haar duur komt te staan.

Slow Burn

Doordat Bugs zo naïef is is er niet echt sprake van romantische interacties of gevoelens. Maar je kan in je onderbuik wel aanvoelen dat er meer tussen Bugs en Ryker speelt dan de één laat merken en de ander aanvoelt. Ik vind zo’n slow burn romance heerlijk, vooral als het niet het belangrijkste van het verhaal is maar je het tussen de regels door leest en voelt.

In het kort

Zoals ik hierboven al zei, Donna Augustine heeft er een fan bij. En tot mijn grote vreugde zag ik dat er sowieso nog een complete serie op haar lijst staat, die komt zeker weten op mijn tbr lijst te staan!