Ik kwam tot de ontdekking dat deze recensie, het vervolg van Collide, de blog nog nooit gehaald had terwijl hij al meer dan een jaar staat te wachten …..
De conclusie van deze duologie was niks beter dan zijn voorganger, maar hij hield mijn aandacht wel vast.
Cliché
Bijna alle cliché scenario’s passeerden de revue in deze duology. Ze vielen van het ene in het andere on-originele probleem en kregen geen rust moment. Het was veel te veel van het goede maar wel iets wat mijn aandacht vast hield, je wilt toch weten hoe het afloopt. Als dat de opzet van de auteur was dan is ze daarin wel geslaagd.
Langdradig
Ze wist mijn aandacht dus goed vast te houden door al die problemen de revue te laten passeren, maar net als het vorige boek waren de gedachtes van onze hoofdpersonen ontzettend langdradig. Ik betrapte mezelf erop dat ik hele stukken oversloeg waarin niet gesproken werd want het was continue hetzelfde liedje. Telkens weer konden we lezen hoeveel ze van elkaar houden, hoe swoon worthy de één is en hoe mooi de ander. En telkens weer slaat Emily de deur naar haar slechte verleden dicht. Mij leek 1x genoeg: deur dicht en daarmee is de kous af maar zo werkt dat blijkbaar niet.
Friend
Er kwam een moment waarop ik het woordje friend niet meer kon zien. Regelmatig noemden de vriendinnen elkaar ‘friend’ wanneer ze elkaar aanspraken, heel raar en na de zoveelste keer erg irritant.
In het kort
Mijn conclusie van deze duology: het had beter gekund.
Comments
Post a Comment