Op één van mijn favoriete boekenblogs zag ik het eerste deel van de serie Daughters of Neverland voorbij komen en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Het bleek een spin off van de serie Sons of Wonderland te zijn en na het lezen van de samenvatting van Mad as a Hatter besloot ik met dat boek te beginnen (de woorden Sexy Hatter trokken me over de streep ).
Sexy?
Ook al heb ik nooit de moeite genomen om het verhaal van Alice in Wonderland te lezen/kijken (het heeft me eerlijk gezegd nooit getrokken), er zijn personages uit dat verhaal waarvan ook ik wel gehoord heb en de Mad Hatter is er eentje van. Ik was er dus vooral nieuwsgierig naar hoe de auteur deze gek als sexy personage neer zou zetten.
Overtuigd?
Het verhaal van Alice in Wonderland heb ik dus nooit gelezen/gezien en tijdens het lezen van dit boek vond ik dat ergens wel jammer. Ik denk dat de beleving van deze nog meer tot zijn recht zou zijn gekomen als ik het originele verhaal zou kennen. Dat neemt niet weg dat ik er ondanks dat van genoten heb.
En ben ik er inmiddels van overtuigd dat de Mad Hatter sexy is? Jazeker! De auteur heeft hem een zeer sexy uiterlijk gegeven. Zijn madness vond ik wat minder sexy ook al was dat bij lange na niet zo erg als ik verwacht had.
Vraagtekens
Dat ik dit boek geen 5 sterren heb gegeven is niet omdat het niet verdiend is.
Qua verhaallijn, personages, wereldopbouw en fantasie heeft hij zeker 5 verdiend. Er waren echter een aantal vragen waarvan ik het jammer vond dat die niet opgehelderd werden.
De eerste is waarom Clara in Wonderland Clara Bee genoemd wordt. Ze stelt die vraag zelf ook en krijgt als antwoord dat ze in de profetie zo heet. Maar waarom?????
De tweede is hoe het ‘thuisfront’ reageert op de verdwijning van Clara. We horen helemaal niets meer over onze eigen wereld en dus ook niet over de verdwijning van Clara, hoe dat verklaard wordt etc.
Gore
Daarnaast had ik iets meer gruwel verwacht. Ja er gebeurden zeker misselijkmakende dingen en de beschrijvingen van sommige uiterlijkheden waren gruwelijk, maar de horror en gore waarover gesproken werd aan het einde van de samenvatting was niet echt wat de auteur ons deed geloven.
Ook had ik graag wat dieper in de madness van de Mad Hatter willen kijken. Zijn mind is darkness, chaos and madness maar daar had ik meer van willen weten en ook waar die madness vandaan is gekomen.
Fantasierijk
Als ik mij goed kan herinneren is er 1x een verhaal geweest dat ik niet afgemaakt heb omdat het fantasie gehalte mij te hoog was. Mad as a Hatter balanceerde op het randje. Ja, voor mij bestaat er echt zoiets als een teveel aan fantasie. Ik vind het een beetje moeilijk uit te leggen wat ik daarmee bedoel. Het is voor mij vooral het gevoel dat het fantasie gehalte me teveel wordt.
Naast het hoge fantasie gehalte had het humor en ook de namen van sommige dingen/mensen wisten een lach uit mij te krijgen (thee waardoor je de werkelijkheid te zien krijgt: Reali-tea. Geweldig toch!).
In het kort
De Red Queen is nog niet verslagen, dat is de rode draad in de serie, en ik hoop dat we in de opvolgende delen in ieder geval antwoord krijgen op mijn 2e vraag. En of Clara (en de dames die in de andere boeken zullen verschijnen) ooit nog weer terug keren naar onze wereld.
Na Mad as a Hatter ben ik in ieder geval zeker van plan het boek van de White Rabbit te lezen want deze is me zeer goed bevallen.
Comments
Post a Comment