Becky Moynihan - Immersive

Het is lang geleden dat ik zo intens genoten heb van een dystopische serie.
Vanaf het eerste tot en met het laatste deel zaten we in een superspannend, bijzonder, gruwelijk en emotioneel verhaal.

The Hunger Games

In de recensie van het eerste deel vertelde ik dat het op GR vergeleken werd met The Hunger Games en dat ik inderdaad een bepaalde HG vibe voelde. Vanaf het 2e deel was daar echt geen sprake meer van, maar als ik dan toch een vergelijking moet maken dan kan ik zeggen dat ik The Elite Trials net zo nagelbijtend spannend vond en dat ik net zo op mijn tenen werd gehouden als in THG.

Onmenselijk

Want tot op het laatste moment blijft het spannend hoe het af gaat lopen.
Lune heeft zo ontzettend veel moeten doorstaan in aanloop naar deze conclusie, maar de gruwelen die ze nu mee maakt aan de hand van madman Renold zijn onmenselijk. En ik vreesde ook meermalen voor haar vrienden want deze gek spaart niets en niemand.

Planning

Vaak gaat een groot gedeelte van een laatste boek in een spannende serie naar het plannen en het politieke spelletje dat er gespeeld moet worden om de vijand te verslaan. In Immersive gebeurt dat plannen op de achtergrond en worden we er pas mee geconfronteerd als die plannen in werking worden gezet. Dat is fijn. Daardoor blijft het spannend. Natuurlijk is planning essentieel voor de uitkomst, maar ik vind het altijd heel jammer dat dat tot in den treure wordt uitgediept en de spanning daardoor helemaal wegvalt. Daar was hier absoluut geen sprake van.

In het kort

Ik denk dat The Elite Trials een plaatsje krijgen naast The Hunger Games want dit is een serie waar ik nog heel veel jaar met plezier aan terug zal denken. En met deze epische serie heeft Becky Moynihan er een fan bij. Ik ga haar in de gate houden en hoop dat er nog meer van deze fantastische verhalen uit haar pen zullen vloeien.