Theresa Kay - Broken Skies

Het lijkt steeds moeilijker om een leuke bovennatuurlijke/fantasie/horror/science fiction serie te vinden. Daarom stort ik me de laatste tijd vaak op het hedendaagse genre. Als je de blogposts ziet zou je dat niet denken want het zijn bijna alleen maar recensies van het bovennatuurlijke genre, maar mijn Goodreads plank met gelezen boeken laat wat anders zien.

Veelbelovend

En toen vond ik Broken Skies van Theresa Kay.
Het klonk veelbelovend en gelukkig…..hij was leuk. Meer dan leuk zelfs. Ik had er moeite mee om hem weg te leggen.

Broken Skies

Broken Skies speelt zich af in onze eigen wereld maar lijkt er niets meer op. Er is nog maar een kleine populatie van de mensheid over en de mensen die er nog zijn leven veelal in ommuurde steden. Daarnaast moeten ze de wereld delen met de E’rikon, aliens die zo’n tien jaar geleden hier neergestreken zijn. Zij leven ook in afgebakende steden.

E’rikon

De aliens zijn herkenbaar aan hun kleurrijke haar en ogen maar voor de rest zien ze er net zo uit als wij mensen.
Het zijn indringers, ze horen niet op onze planeet, maar ze leven hun eigen leven en storen zich niet aan de mensen.
Daar komt verandering in als Jax ziet dat haar broer ontvoerd wordt op één van hun schepen. En Jax komt er al snel achter dat één van de beide partijen de vredige manier waarop ze naast elkaar leefden geschaad heeft.

Lir

Ze laten echter ook iemand achter en Jax sluit met hem een deal. Lir gaat haar helpen haar broer terug te krijgen. En vanaf dat moment begint het avontuur.
Want ze moeten te voet door de ineen gestorte wereld totdat ze aankomen bij de high tech stad van de aliens. En daar aangekomen blijkt Lir het één en ander verzwegen te hebben en lijkt het terugkrijgen van haar broer een nog groter probleem dan het al was.

In het kort

Broken Skies is een heel goed begin van deze trilogie.
Theresa Kay heeft een lekker vlotte schrijfstijl en een leuke wereld neergezet. Ook de personages, Lir en Jax, zijn leuk.
Eigenlijk was hij mij wel 5 sterren waard zij het niet dat er een punt was waarop Jax iets teveel bezig was met de gevoelens voor, en tussen, haar en Lir. Dat was lichtelijk irritant maar voor de rest genoot ik.