Time Travel is één van de genres waar ik enorm van kan genieten. Maar het is ook een genre dat me soms hoofdbrekens kost. Want vaker wel dan niet maken auteurs het ontzettend ingewikkeld om te volgen. Zo niet Elizabeth O’Roark.
Parallel
De eerste duologie in deze serie (Parallel & Intersect) heb ik ook gelezen, maar Across Time is zoveel leuker! Door de omgeving, de hoofdpersonen, de tijd waarin het zich afspeelt, ik vond hem gewoon ontzettend goed.
Makkelijk
En, wat ik hierboven al aangaf, Elizabeth O’Roark deed niet ingewikkeld omtrent het tijd reizen waardoor het makkelijk te volgen was. Nou scheelde het natuurlijk ook een hoop dat onze hoofdpersoon, Amelie, niet van hot naar her hopte maar bijna de gehele tijd op de druiven farm in 1938 verbleef. Eigenlijk kun je dit beter een romantische Time Travel noemen want een groot gedeelte van de tijd gaat het over de relatie tussen Henri en Amelie. Maar dat is absoluut niet vervelend want daarnaast krijgen we ook een heel goed beeld van hoe het leven er uit zag aan de vooravond van de tweede wereldoorlog op het Franse platteland.
Nachtmerries
Amelie, onze hoofdpersoon, is 21 jaar en is vanuit het jaar 1987 50 jaar teruggereisd in de tijd. Ze is echter geen doorgewinterde tijdreiziger en die reis van 50 jaar kostte haar lichamelijk ontzettend veel energie. Het was ook niet haar eigen idee om zover terug te reizen in de tijd, ze werd er door haar nachtmerries toe gedwongen. Nachtmerries waarvan we later in het verhaal de oorzaak leren kennen en daardoor ontdekken dat ze niet zo’n leuk leven heeft gehad tot nu toe.
Raadsel
Amelie is naar deze specifieke tijd en plaats en gekomen om een andere tijd reizigster, Marie-Therese, te zoeken. Maar waarom, dat is haar een raadsel. De broer van Marie, Henri, is echter zeer wantrouwend en achterdochtig en hij en Amelie hebben meteen een hekel aan elkaar. Als ze uiteindelijk hebben uitgevogeld waarom en wat er van hen verwacht wordt duurt het nog even voor ze aan hun quest, nog verder in de tijd terug reizen beginnen, en dat is ook het moment waarop het 1e deel eindigt in een cliffhanger.
In het kort
Genoten heb ik van dit eerste deel van deze duologie. De personages, de wereldopbouw, de schrijfstijl, het terug reizen naar een tijd zonder tv of andere gemakken waarvan we ons niet eens meer bewust zijn, alles zorgde voor een heel goed, compleet plaatje met daarnaast een fijne romance.
Comments
Post a Comment