Jen L. Grey - Hunted

Wolve’s Queen was het eerste boek dat ik las van deze auteur.
En ik vond het een leuke eerste kennismaking. Toch besloot ik niet verder te gaan met die serie. Dit omdat ik sterk het gevoel had dat na het eerste deel alles gezegd en gedaan was. Zowel wat betreft de romance als het plot. Dat gold niet voor dit boek.

Open

Aan het einde van Hunted ligt het plot nog helemaal open en dat vind ik een stuk prettiger. Want we hebben hier te maken met een love triangle en weten ook nog niet wat men met het bloed van Ellie wil. Ondanks dat scoort dit boek ook nog niet zo heel hoog.

Makkelijk

Want er zijn toch wel een aantal minpunten weg te geven.
Ten eerste vind ik dat Ellie haar lot, en vooral haar niet mens maar bovennatuurlijk zijn, wel heel makkelijk en snel accepteert. Vooral omdat ze hiervoor niet eens van het bestaan van een bovennatuurlijke wereld afwist.
Het tweede minpunt is voor mij dat ze ook al heel snel haar gevoelens voor de twee mannelijke hoofdpersonen uitspreekt. Het was in mijn ogen geloofwaardiger geweest als ze het voor zich had gehouden want het grootste gedeelte van het boek mag en vertrouwt ze ze niet eens.

Irritant

Eten is ook een puntje van ergernis. Elke dag weer kunnen we lezen hoeveel honger ze wel niet heeft en daarna moeten we het ritueel van het naar de cafetaria gaan, het halen van het eten en het opeten ervan elke keer weer opnieuw volgen.
En als laatste; ik vond Ellie af en toe enorm irritant. Ze weet dat ze met haar grote mond anderen en zichzelf in de problemen brengt maar ze blijft er maar mee doorgaan. Er wordt ook heel veel nadruk gelegd op haar grote mond, net alsof we dat zelf niet door hebben.

In het kort

Het klinkt allemaal verschrikkelijk negatief maar over het geheel genomen vond ik het toch wel een leuk boek, in ieder geval leuk genoeg om uit te lezen en aan het tweede deel van de duology te beginnen. Dit komt mede door de vlotte schrijfstijl en de leuke wereldopbouw.