In deel één had ik enorm te doen met Evan, maar ik vond het niet super emotioneel. Dat is in dit deel wel heel anders. Nu liepen de emoties veel hoger op. Ik zat vooral de eerste helft van het boek met een brok in mijn keel telkens als ik Evan zijn pov las: The love of my live is in love with a man I share DNA with and they’r raising my son together We wisselen dit keer van pov met Nate en ook al wilde ik hem dolgraag als de boeman zien, dat is hij niet. Ook hij is een slachtoffer van het gebeurde. En ook al vond ik diep van binnen dat hij zich terug moest trekken (hij is om het maar even cru te zeggen de 2e keus), hij verdient het ook om gelukkig te zijn. En daarin snapte ik Nate niet helemaal want hij weet dat hij 2e keus is. Hij weet dat Evan Riley’s grote liefde is, maar hij settelt voor wat hij krijgen kan. Riley vond ik af en toe niet helemaal eerlijk tegenover de broers. Ze liet zich vrijelijk door ze kussen terwijl de ander het kon zien. Daardoor had ik het gevo...